Jedna z najstarszych instytucji opiekuńczych w Polsce, Dom Pomocy Społecznej im. Ludwika i Anny Helclów, rozpoczyna w czwartek (5 czerwca) obchody 135-lecia istnienia. Dziś jest to nowoczesny ośrodek z miejscem dla prawie 400 osób, ale wyzwaniem dla niego jest brak pielęgniarek.
Historia budynku sięga 1878 r., kiedy to małżeństwo Helclów zdecydowało o przeznaczeniu całego majątku na rzecz potrzebujących katolików.
Otwarcie „Domu Ubogich fundacji imienia Ludwika i Anny Helclów” nastąpiło 24 lipca 1890 r. Placówka zaprojektowana przez miejskiego architekta Tomasza Prylińskiego była wówczas jednym z najnowocześniejszych zakładów opiekuńczych w Europie. Przetrwała wiele burzliwych momentów, w tym przekształcenie w szpital wojskowy podczas I wojny światowej oraz przejęcie części budynków przez Gestapo podczas II wojny światowej. W 1944 r. 220 mieszkańców zostało wysiedlonych do Szczawnicy. Powrócili pod koniec 1946 r.
Po wojnie obiekt był przeludniony, zamieszkiwało go nawet ponad 700 osób. Pogorszyły się warunki bytowe. Zmiany ustrojowe w 1989 r. zapoczątkowały intensywną modernizację placówki. Obecnie na terenie niemal 3,5 hektara znajduje się pięć obiektów, w tym nowy budynek mieszkalny z 2018 r.
W placówce jest dokładnie 387 miejsc dla osób przewlekle chorych, najczęściej samotnych. Średni wiek podopiecznego to 81 lat. Przebywają tu osoby w różnym wieku, są zarówno 50-kilkulatkowie, jak i kilkoro stulatków.
Pieczę nad mieszkańcami sprawuje ponad 200 osób, w tym opiekunki i pielęgniarki. Łącznie w placówce na podstawie umowy o pracę zatrudnionych jest prawie 300 osób.
Miesięczny koszt utrzymania jednego mieszkańca w DPS im. Helclów to 9,6 tys. zł, podczas gdy w 2019 r. wynosił 5,4 tys. zł. Mieszkaniec pokrywa taki koszt kwotą nie większą niż 70 proc. swoich dochodów. Resztę finansuje gmina, w której ostatnio mieszkał (głównie Kraków), ewentualnie inne osoby związane z podopiecznym.
O przyznaniu miejsca w DPS decyduje Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej (MOPS).
Źródło informacji (oprac.) i zdjęcia: mat. prasowy.
